Er zijn heel wat modellen om Technologie Acceptatie te beoordelen, maar een zeer prominent model binnen en buiten de gezondheidszorg is het ‘Technology Acceptance Model’ (TAM) van Davis (1989). Dit model laat zien welke factoren invloed hebben op de intentie van mensen om een product (vb. een digitaal portfolio) daadwerkelijk te gaan gebruiken.

Hoe wordt de houding ten opzichte van een bepaald product bepaald? En hoe zou je die houding positief kunnen beïnvloeden om ervoor te zorgen dat meer mensen het product gaan gebruiken? Dát is waar het interessant wordt en waar het TAM-model meer licht op schijnt. De volgende elementen bepalen de technologie acceptatie (adoptatieratio) van een nieuw product:

perceived usefulness (U, ervaren nut of toegevoegde waarde) en
perceived ease of use (E, ervaren gebruiksgemak)
waarbij de perceived usefulness zo’n anderhalf keer zwaarder weegt dan de perceived ease of use.

Het model stelt dat beide factoren op hun beurt weer door external variables (externe factoren) kunnen worden beïnvloed, zoals bijvoorbeeld sociale normen, aanbevelingen van vrienden en achtergrondkennis.

Het ervaren nut (U) en gebruiksgemak (E) bepalen de attitude (A) of houding om een product te gebruiken. U, E en A bepalen de intentie om het product te gebruiken (B) en vervolgens de effectieve ingebruikname van een nieuw product.

Schematisch ziet het volledige TAM-model er dan zo uit: